UA-69269769-1

Consultatie, onderwijs en bij- en nascholing in de filosofie en ethiek van de zorg, geneeskunde en psychiatrie

Welkom op de website van Amedea


Op deze startpagina post ik -ter leering ende vermaeck- kritische aantekeningen bij actuele en minder actuele gebeurtenissen, publicaties of debatten die betrekking hebben op ethiek, filosofie, zorg en/of psychiatrie. Reacties welkom! Kijkt u vooral ook verder op de site, bij het aanbod bijvoorbeeld of de thema's.  


07.06.2016

Publicatie tuchtmaatregelen

Een beetje buikpijn kreeg ik ervan, toen ik die dag de krant opensloeg. Maatregelen opgelegd door de tuchtcolleges worden sinds 2012 gepubliceerd. Ik vind het heftig. Wie het was, weet ik niet. Maar behalve in deze ene casus, is deze arts waarschijnlijk ook patiënten tot steun geweest, heeft hij geprobeerd zijn artsentaken een beetje fatsoenlijk vorm te geven, kortom, gewoon zijn werk te doen. 
 
En zo zijn er ook veel hardwerkende collegae die misschien iets berispingswaardigs gedaan hebben, maar die geen maatregel kregen, gewoonweg omdat er -gelukkig?- niemand een tuchtklacht tegen hen indiende. Want hoeveel procent van de fouten-makende-artsen krijgen een tuchtklacht die gegrond verklaard wordt (antwoord: volstrekt onbekend)? En hoeveel procent van de klachten die tegen artsen ingediend worden blijken te gaan over een arts-die-een-fout-maakte –in de ogen van het tuchtcollege althans (antwoord: minder dan 10%)? Ofwel: hoe zit het met de sensitiviteit en de specificiteit van het tuchtrecht (antwoord: vrij beroerd)?
 
Ik schreef er al over op LinkedIn. De sector die bij uitstek ervaring heeft in het opleggen van onvrijwillige interventies, en zo kunnen we dergelijke publicaties toch wel noemen, is de psychiatrie. Begrippen die veel gebruikt worden, met name in de wat meer formele discussies over dwangtoepassing, zijn effectiviteit, subsidiariteit en proportionaliteit. Laten we deze begrippen dan ook maar gebruiken om het publiceren van tuchtmaatregelen eens nader te beschouwen. 
 
Als eerste de effectiviteit. Het doel, het beoogde effect dus, van de tuchtcolleges is ‘het bevorderen en bewaken van de kwaliteit van zorg’. Echter, het is zo dat ongeveer een kwart tot de helft van zaken van regionale tuchtcollege in het centrale tuchtcollege over de kop gaan. Er is dus nauwelijks consistentie in de oordelen van de verschillende tuchtcolleges. Daarmee kan wel gesteld worden dat tuchtcolleges weinig effectief zijn in het bereiken van hun doel, en dat geldt dan ook voor het publiceren van de door hen uitgesproken maatregelen. Kortom: het publiceren van maatregelen is niet effectief. 
 
Dan de subsidiariteit. Dat vraagt van tuchtcolleges om het lichtste middel te gebruiken om tot hun doel te komen. Er is onderzoek gedaan naar de impact van een tuchtzaak op artsen. Daaruit blijkt dat artsen slechter gaan functioneren nadat zij een tuchtzaak aan hun broek gehad hebben –ongeacht de uitkomst van de tuchtzaak. Dus zowel de artsen die eigenlijk niks verwijtbaars gedaan hadden, als de artsen waarvan het tuchtcollege vond dat zij iets niet goed gedaan hadden, gaan er in hun beroepsuitoefening op achteruit. Publicatie van maatregelen zal dit effect hoogstwaarschijnlijk versterken, zeker voor de artsen over wie het tuchtcollege niet gunstig oordeelde. Terwijl publicatie via advertenties niet nodig is: openbaarmaking via www.bigregister.nl alleen voldoet ook. Kortom: publiceren van tuchtmaatregelen is niet subsidiair.  
 
Tot slot de proportionaliteit. Staat het publiceren in verhouding tot datgene wat de betreffende arts mis gedaan heeft? Het publiceren van maatregelen wordt alom gezien als zeer zware maatregel, een maatregel die bij andere sectoren die een tuchtrecht kennen niet gebezigd wordt en die ook niet in het strafrecht gebruikelijk is. Terwijl het strafrecht toch ‘zwaarder’ is, immers, tuchtzaken die iets verwijtbaars aan het licht brengen monden soms uit in een strafzaak om de arts in kwestie te kunnen ‘straffen’. Tuchtrecht is expliciet niet bedoeld voor een dergelijke straf, maar om, zoals al gezegd, de kwaliteit van zorg te bevorderen en te bewaken. Publicatie staat dus niet in verhouding tot datgene wat er –volgens het tuchtcollege althans– misgegaan is. Kortom: publiceren van tuchtmaatregelen is niet proportioneel. 
 
Het op deze wijze publiceren van tuchtmaatregelen is ineffectief, niet subsidiair en buitenproportioneel. We hebben er nu een aantal jaar ervaring mee opgedaan en de proef is mislukt. Het draagt op geen enkele wijze bij aan de doelstelling van de tuchtcolleges, namelijk het bewaken en bevorderen van de kwaliteit van zorg. Integendeel zelfs, de zorg lijkt er onder te lijden. Afschaffen dus.

Andrea Ruissen - 19:48 @ tuchtrecht | Een opmerking toevoegen